The Word Suitcase and the Flying Letters: A Read-Aloud Story in English and Turkish

1. A Rainy Saturday

The sky was as grey as a blanket that morning. Rain tapped on the windows. Deniz, who was seven, and his little sister Ayla, who was five, lay on the rug and drew pictures.

“I wish Anneanne were here,” said Ayla. “She would bring us warm simit.” Anneanne is their grandmother, and she lives far away, in Türkiye.

Ayla put down her crayon. “Abi, what is the name of the thing the tea is made in? The one with two parts? I can’t find the word.”

Before her big brother could answer, a noise came from the cupboard under the stairs. Tık… çıt… şıkır!

2. The Suitcase Under the Stairs

The children ran to the cupboard. At the very back stood an old leather suitcase with two brass locks. It had come from Anneanne’s house. On the front, in curly letters, it said Kelime Bavulu: the Word Suitcase.

The locks clicked open by themselves. The lid lifted a little, and the smell of warm sesame came out.

Then a small hedgehog put his nose over the edge. “Hapşu!” he sneezed, and gold sparkles flew out of his nose.

“Merhaba, Deniz! Merhaba, Ayla! My name is Tıkır. I heard that you miss your Turkish words, so I packed my suitcase and came.”

3. Say It and See

“I live on words,” said Tıkır. “Say the right word, piece by piece, and the suitcase will give it to you.”

Ayla held her tummy. “Simit! A warm simit!”

“Then say it together,” said Tıkır. “Si-mit!”

“Si-mit!” shouted the children.

A gold swirl rose from the suitcase. A warm simit, covered in sesame seeds, landed on a plate in the middle of the rug.

4. The Word Ayla Forgot

“And the tea?” asked Deniz.

“For tea,” said Tıkır, “someone has to remember the word for the pot with two parts.”

Ayla closed her eyes. She thought of Anneanne’s kitchen. Then the word came back.

“Çay-dan-lık!”

Out of the suitcase came a copper çaydanlık with steam above it, and three small tea glasses that went şıkır şıkır on their saucers.

5. The Flying Letters

Just then a cool wind came in at the window. It blew into the suitcase and lifted the wooden letter blocks that were sleeping at the bottom.

Six letters flew up to the ceiling: Ç, Ğ, I, Ö, Ş and Ü.

“Oh no!” said Tıkır. “Those are the six Turkish letters that English does not have. We need them! Without Ç, çay turns into ay, the moon. Without Ş, şeker is only eker.”

6. Catch Them with Words

“How do we catch them?” asked Deniz.

“With words,” said Tıkır. “A letter comes to a word that starts with it.”

Deniz climbed on a chair. “Şeker! Şemsiye!” The letter Ş stopped spinning and landed in his hand.

“Çay! Çiçek!” called Ayla, and Ç came down like a leaf.

“Ördek!” Down came Ö. “Üzüm!” Down came Ü. “Işık!” Down came the I that has no dot.

7. The Shy Letter

One letter stayed near the ceiling. It had a little curve on its head, and it made no sound at all.

“That is Ğ,” said Tıkır. “The soft g. It is our shyest letter. It never goes first. It waits inside a word, or at the end.”

“Then we have to find words that keep it inside,” said Ayla. She thought hard. “Ağaç. Yağmur. Dağ.”

The letter floated down, slowly, and sat on her hair clip.

“Seni seviyorum, Ğ,” whispered Ayla. I love you, Ğ.

8. Breakfast for Everyone

When all six letters were back in the suitcase, something blue shone at the bottom. It was a glass bead, like the one on Anneanne’s front door.

“A nazar boncuğu,” said Deniz. “Anneanne says it is an old custom, a way to wish a home well.”

The door opened, and their mother came in. She smelled the simit and the tea. “Children! Where did this breakfast come from?”

Deniz and Ayla looked at each other. Behind them the lid closed with a soft click, and a small voice said, “See you at the next word!”

“Afiyet olsun, Mom,” said Ayla, and she passed her the simit.

1. Yağmurlu Bir Cumartesi

O sabah gökyüzü gri bir battaniye gibiydi. Yağmur camlara tıkır tıkır vuruyordu. Yedi yaşındaki Deniz ile beş yaşındaki kardeşi Ayla halıya uzanmış, resim yapıyorlardı.

— Keşke anneannem burada olsaydı, dedi Ayla. Bize sıcak simit getirirdi.

Anneanneleri çok uzakta, Türkiye’de yaşıyordu.

Ayla boya kalemini bıraktı:

— Abi, çayın demlendiği o iki katlı şeyin adı neydi? Kelime aklıma gelmiyor.

Deniz cevap veremeden merdivenin altındaki dolaptan bir ses geldi: Tık… çıt… şıkır!

2. Merdivenin Altındaki Bavul

Çocuklar dolaba koştular. En arkada, iki pirinç kilidi olan eski bir deri bavul duruyordu. Anneannelerinin evinden gelmişti. Önünde kıvrık harflerle “Kelime Bavulu” yazıyordu.

Kilitler kendi kendine açıldı. Kapak biraz aralandı, içeriden sıcak susam kokusu geldi.

Sonra küçük bir kirpi burnunu bavulun kenarından uzattı. “Hapşu!” diye hapşırdı; burnundan altın rengi pırıltılar saçıldı.

— Merhaba Deniz! Merhaba Ayla! Benim adım Tıkır. Türkçe kelimelerinizi özlediğinizi duydum; bavulumu toplayıp geldim.

3. Söyle ve Gör

— Ben kelimelerle yaşarım, dedi Tıkır. Doğru kelimeyi hece hece söylerseniz bavul onu size verir.

Ayla karnını tuttu:

— Simit! Sıcacık bir simit!

— O zaman birlikte söyleyin, dedi Tıkır. Si-mit!

— Si-mit! diye bağırdı çocuklar.

Bavuldan altın rengi bir girdap yükseldi. Bol susamlı, sıcacık bir simit halının ortasındaki tabağa kondu.

4. Ayla’nın Unuttuğu Kelime

— Peki ya çay? diye sordu Deniz.

— Çay için, dedi Tıkır, birinin o iki katlı takımın adını hatırlaması gerek.

Ayla gözlerini kapadı. Anneannesinin mutfağını düşündü. Sonra kelime geri geldi:

— Çay-dan-lık!

Bavuldan üstünde buhar tüten bakır bir çaydanlık çıktı. Yanında üç ince belli bardak, tabaklarının üstünde şıkır şıkır ses çıkarıyordu.

5. Uçan Harfler

Tam o sırada pencereden serin bir rüzgâr girdi. Rüzgâr bavulun içine doldu ve dipte uyuyan tahta harf küplerini havaya kaldırdı.

Altı harf tavana doğru uçtu: Ç, Ğ, I, Ö, Ş ve Ü.

— Eyvah! dedi Tıkır. Bunlar İngilizcede olmayan altı Türkçe harf. Onlar bize lazım! Ç olmazsa “çay”, “ay” olur. Ş olmazsa “şeker”, yalnızca “eker” kalır.

6. Kelimeyle Yakala

— Onları nasıl yakalayacağız? diye sordu Deniz.

— Kelimelerle, dedi Tıkır. Harf, kendisiyle başlayan kelimeye gelir.

Deniz bir sandalyeye çıktı:

— Şeker! Şemsiye!

Ş harfi dönmeyi bıraktı ve Deniz’in avucuna kondu.

— Çay! Çiçek! diye seslendi Ayla. Ç bir yaprak gibi süzülerek indi.

— Ördek! Ö indi. — Üzüm! Ü indi. — Işık! Noktasız I da indi.

7. Utangaç Harf

Bir harf tavanın yanında kaldı. Başında küçük bir kıvrım vardı ve hiç ses çıkarmıyordu.

— O, Ğ, dedi Tıkır. Yumuşak g. En utangaç harfimizdir. Hiçbir kelimenin başında durmaz; kelimenin içinde ya da sonunda bekler.

— O zaman onu içinde saklayan kelimeler bulmalıyız, dedi Ayla. Uzun uzun düşündü:

— Ağaç. Yağmur. Dağ.

Harf yavaş yavaş süzüldü ve Ayla’nın saç tokasına kondu.

— Seni seviyorum, Ğ, diye fısıldadı Ayla.

8. Herkese Kahvaltı

Altı harf de bavula dönünce dipte mavi bir şey parladı. Anneannelerinin kapısındaki gibi camdan bir boncuktu.

— Nazar boncuğu, dedi Deniz. Anneannem der ki bu eski bir âdet; bir eve iyilik dilemenin yolu.

Kapı açıldı, anneleri içeri girdi. Simit ve çay kokusunu aldı:

— Çocuklar! Bu kahvaltı da nereden çıktı?

Deniz ile Ayla birbirlerine baktılar. Arkalarında bavulun kapağı hafif bir tık sesiyle kapandı ve incecik bir ses duyuldu: “Bir sonraki kelimede görüşürüz!”

— Afiyet olsun, anne, dedi Ayla ve simidi ona uzattı.