Grandma’s Cardigan: A Read-Aloud Story in English and Turkish

1. A Chilly Autumn Morning

Yellow and red leaves covered the pavement. Can looked out of his window. The sky was bright blue, and the air was cool.

Today he was going to the park with his new blue scooter! He was wearing only a thin T-shirt. He took his helmet and ran to the door.

2. “Take Your Cardigan”

His hand was on the door handle when he heard a warm voice behind him.

“Not so fast, Can! Hırkanı al, üşürsün!”

It was his anneanne, his grandmother. In Turkish, her words mean “Take your cardigan, you’ll get cold.”

She was holding a cream cardigan made of soft wool. It had an orange border with small red, blue and green shapes, and four round wooden buttons.

“But Anneanne, the sun is out!” said Can. “And I can’t go fast in a cardigan.”

Anneanne smiled. “This is not just any cardigan, canım. Try it on.”

3. The Wind in the Park

Can put the cardigan on. It was light and very warm. He buttoned it up, put on his helmet and rode to the park.

When he got there, a cold wind began to blow. The leaves flew round and round. His friend Leo was standing by the swings. He was shivering and blowing on his hands.

“Can! It got so cold!” said Leo. “My fingers are like ice.”

4. The First Pocket

Can put his hand into the right pocket to look for the key to his scooter lock. But he did not find a key. He found a warm paper bag.

He opened it. Roasted chestnuts! Anneanne had put them in his pocket before he left.

“Look, Leo! Kestane!” said Can. “That’s Turkish for chestnut. Hold one. It will warm your hands.”

The two friends shared the chestnuts.

“Wow,” said Leo. “This is not a cardigan. It is a treasure chest!”

5. The Second Pocket

They sat down on a wooden bench. The wind threw the leaves into the air.

Can felt something in the other pocket. He pulled out a small red flask, two little cups and a soft red scarf. A note was pinned to the scarf: “Arkadaşın için. For your friend.”

Leo put the scarf round his neck. Can opened the flask and poured two cups of warm, light tea. In Turkish, this light tea for children has a funny name: paşa çayı, “the pasha’s tea”.

“We have a saying,” said Can. “Çay bahane, muhabbet şahane. It means the tea is only the excuse. The real treat is the talk.”

Leo lifted his cup. “Çay şahane!” he said, and they both laughed.

6. The Blue Bead

Then Leo saw a blue glass bead on the pocket. It looked like an eye.

“What is this?” he asked.

“It’s a nazar boncuğu,” said Can. “Many people in Türkiye hang one on things they love. It is an old custom, a way to wish someone well. Anneanne pinned it here for me.”

“Your grandma thinks of everything,” said Leo.

7. Three New Words

Now they were warm. They jumped into the piles of leaves, and Can shared three Turkish words.

“Hırka!” shouted Leo, and he threw leaves into the air. Cardigan!

“Sıcak!” shouted Can. Warm!

“Arkadaş!” they shouted together. Friend!

They played until the sky turned orange.

8. Home Again

When Can opened the door at home, he could smell lentil soup. Anneanne was in her armchair with her knitting.

She looked at him over her glasses. “Üşümedin, değil mi, kuzum?” You didn’t get cold, did you, my lamb?

Can ran to her and hugged her. “Anneanne, your cardigan is magic! We ate chestnuts, we drank tea, and Leo knows three Turkish words now.”

Anneanne laughed. “Magic? Maybe a little. But I filled the pockets myself.”

She stroked his hair. “Nothing knitted with love lets the cold in.”

1. Serin Bir Sonbahar Sabahı

Sarı ve kızıl yapraklar kaldırımı kaplamıştı. Can pencereden dışarı baktı. Gökyüzü masmaviydi, hava serindi.

Bugün yeni mavi scooter’ıyla parka gidecekti! Üstünde yalnızca ince bir tişört vardı. Kaskını kaptı, kapıya koştu.

2. “Hırkanı Al”

Tam kapının kolunu tutmuştu ki arkasından o sıcacık sesi duydu:

— Dur bakalım, aceleci Can! Hırkanı al, üşürsün!

Anneannesi koridorda duruyordu. Elinde yumuşacık yünden örülmüş krem rengi bir hırka vardı. Kenarında turuncu bir şerit, şeridin üstünde kırmızı, mavi ve yeşil küçük desenler, önünde dört yuvarlak tahta düğme…

— Ama anneanne, güneş var, dedi Can. Hem hırkayla hızlı gidemem ki.

Anneannesi gülümsedi:

— Bu sıradan bir hırka değil, canım. Bir giy bakalım.

3. Parkta Rüzgâr

Can hırkayı giydi. Hem hafifti hem sıcacık. Düğmelerini ilikledi, kaskını taktı ve parka doğru sürdü.

Parka vardığında soğuk bir rüzgâr çıktı. Yapraklar fır fır dönmeye başladı. Arkadaşı Leo salıncakların yanında duruyor, titreyerek ellerine hohluyordu.

— Can! Hava birden soğudu, dedi Leo. Parmaklarım buz gibi oldu.

4. İlk Cep

Can, scooter kilidinin anahtarını bulmak için elini sağ cebine soktu. Ama anahtar yerine sıcacık bir kese kâğıdı buldu.

Açtı: Kestane! Anneannesi, o çıkmadan önce cebine yeni kavrulmuş kestaneler koymuştu.

— Bak Leo, dedi Can. Al bir tane, ellerini ısıtır.

İki arkadaş kestaneleri paylaştı.

— Vay canına! dedi Leo. Bu hırka değil, hazine sandığı!

5. İkinci Cep

Tahta bir banka oturdular. Rüzgâr yaprakları havaya savuruyordu.

Can öbür cebinde de bir şeyler olduğunu fark etti. Küçük kırmızı bir termos, iki minik bardak ve yumuşacık kırmızı bir atkı çıkardı. Atkıya bir not iliştirilmişti: “Arkadaşın için.”

Leo atkıyı boynuna doladı. Can termosu açtı, iki bardağa ılık, açık çay doldurdu. Çocuklar için hazırlanan bu açık çayın güzel bir adı vardır: paşa çayı.

— Bizde bir söz vardır, dedi Can. Çay bahane, muhabbet şahane! Yani çay yalnızca bir bahane; asıl güzel olan sohbet.

Leo bardağını kaldırdı:

— Çay şahane! dedi. İkisi de kahkahayı bastı.

6. Mavi Boncuk

O sırada Leo, cebin üstünde sallanan mavi cam boncuğu gördü. Göze benziyordu.

— Bu ne? diye sordu.

— Nazar boncuğu, dedi Can. Türkiye’de birçok kişi sevdiği şeylere takar. Eski bir âdet; birine iyilik dilemenin bir yolu. Anneannem benim için iliştirmiş.

— Senin anneannen her şeyi düşünüyor, dedi Leo.

7. Üç Yeni Kelime

Artık ısınmışlardı. Yaprak yığınlarının üstüne atladılar. Can, Leo’ya üç Türkçe kelime söyledi.

— Hırka! diye bağırdı Leo, yaprakları havaya fırlatarak.

— Sıcak! diye bağırdı Can.

— Arkadaş! diye bağırdılar birlikte.

Gökyüzü turuncuya dönene kadar oynadılar.

8. Yeniden Evde

Can evin kapısını açınca burnuna mercimek çorbasının kokusu geldi. Anneannesi koltuğunda örgü örüyordu. Gözlüğünün üstünden baktı:

— Üşümedin, değil mi kuzum?

Can koşup anneannesine sarıldı:

— Anneanne, hırkan sihirliymiş! Kestane yedik, çay içtik, Leo artık üç Türkçe kelime biliyor.

Anneannesi güldü:

— Sihir mi? Belki biraz. Ama cepleri ben doldurdum.

Can’ın saçını okşadı:

— Sevgiyle örülen hiçbir şey insanı üşütmez.